Արևիկը վաղուց էր նկատել այն երեխաներին, ովքեր ռոլիկներով սահում էին փողոցով։ Նայում էր, ժպտում ու շարունակում ճանապարհը։ Ոչ թե տխրությամբ — այլ հավատով ,որ ինքն էլ մի օր կունենա։
Երբ նվերը հայտնվեց Արևիկի ձեռքերում միանգամից պարզ դարձավ, որ ուրախությունը կարիք չունի բառերի — աչքերն ամեն ինչ ասում էին։
Մենք հաճախ մտածում ենք, որ երազանքը պետք է մեծ լինի, որ արժե իրականացնել։ Բայց Արևիկի ժպիտը հիշեցրեց, որ կարևորը չափը չէ — կարևորն այն է, որ երեխան ստանա հենց այն, ինչ ինքն է ուզել։ Որովհետև երբ փոքր ցանկությունը դառնում է իրականություն, երեխան սովորում է վստահել սեփական երազանքներին։
Արևիկն այսօր սահում է։ Եվ գուցե վաղը կուզի ավելին։ Մենք պատրաստ ենք լինել այնտեղ նաև այդ ժամանակ։